Opgeven of doorpakken (1)

29 januari 2020

Ik zie het even niet meer zitten
Leestijd: 1 minuut

2 Keer per week trek ik mijn hardloopschoenen aan. Tot 3 weken terug. Door omstandigheden, zoals dat dan mooi heet, lukt het maar 1 keer per week. En dat merk ik. Het lopen gaat moeizamer en de lol gaat ervan af.

3 weken terug:
Ik strik mijn linker sportschoen.
‘Stop ermee.’
Huh, hoorde ik iets?

2 weken terug:
Als ik mijn wekker zet, fluistert er iemand: ‘Stop toch met dat hardlopen. Dit heeft geen zin.’ Ik kijk om me heen, maar er is niemand.

1 week terug:
‘Ga ik mijn wekker zetten om morgen te hardlopen?’
Ik schrik van mijn gedachte: sinds wanneer vraag ik mij af of ik wel ga lopen? Ik duw de gedachte hardhandig terug in zijn hok en zet mijn wekker. Niks daarvan, Karen, jij gaat morgen gewoon lopen.

Vandaag:
1 Keer per week lopen, het heeft geen zin. De conditie die ik heb opgebouwd, ben ik kwijt. Net als het plezier en mijn trots. Ik voel me een loser.

Dit voelt niet goed, dus … ga ik opgeven of doorpakken?

Ik denk aan mijn marketing. Ik doet het of ik doet het niet: half is geen optie. Facebook laat dat koelbloedig zien: plaats je berichten alleen maar om te posten en niet om kwaliteit te bieden? Je krijgt geen likes.
Ga je 2 weken enthousiast met Facebook aan de slag en plaats je alleen als je zin hebt nog een berichtje? Je opgebouwde zichtbaarheid kakt meteen in.

Als ik ergens mee wil beginnen, bedenk ik eerst of ik dat kan volhouden. Wat voor indruk maak ik als ik 2 nieuwsbrieven in 2 maanden verstuur en daarna een half jaar niets van me laat horen? Precies. Ik doe het nog niet.

Dus… wat moet ik nou met dat hardlopen?
Opgeven?
Ik gris mijn schoenen uit de kast en neem me voor om daar eens op te kauwen als ik ren. Opgeven kan morgen ook. Wie weet krijg ik wel een machtig mooi inzicht!

Wordt vervolgd