Column Mama in Dordrecht

Klant: www.mamaindordrecht.nl
Column Zuivere Communicatie

Vrijdag de dertiende

Het is vrijdag de dertiende. Ik ben niet bijgelovig, maar toch zie ik zwarte katten die op andere dagen rood, wit, bruin en grijs zijn.

Anouk moet naar zwemles. Altijd goed voor een spectaculair optreden van onze dramaqueen. Wat is het leven toch heerlijk ongecompliceerd op die leeftijd. De hele zwemles huilen, omdat je bang bent dat je tattoo Frozen Olaf eraf gaat. Vindingrijk als ze is, ‘zwemt’ ze met haar getatoeëerde arm boven het water. Als er niet een dobberend huilend meisje in het water haar (en mijn!) tijd aan het verdoen was, had ik er hard om kunnen lachen.

Om 18.00 uur kijken we samen naar het Sinterklaasjournaal. Het leek me een heel handig moment om haar voor de tv te zetten, zodat ik de laatste hand aan het avondeten kon leggen. Maar sinds de woorden ‘spoken’ en ‘geesten’ eerder die week ronddwaalden in het Sinterklaasjournaal moet ik meekijken en vervloek ik het onhandige tijdstip. Op schoot vindt Anouk de witte wieven niet spannend en daarmee voorkomen we een tweede dramashow rond bedtijd.

Half tien. Op de bankhangvrijdagavond bliept de RTL Nieuwsapp op mijn telefoon onheilspellend. Zodra de eerste 18 doden in Parijs bereikt zijn en de bliepjes elkaar rap opvolgen, word ik onrustig. Dit is weer iets wereldschokkends. Mijn bedtijd is allang bereikt als er 40 doden geteld zijn en de concertzaal bezet is. Iedereen voelt wel aan dat dat de volgende plek des onheils wordt. We wachten het niet af. Pas als ik Dominiques armen om mij heen voel, val ik in slaap.

Zeven uur, ons huisje ontwaakt vredig. 5 hele minuten ervaar ik een aanvaardbaar kabaal (“Vandaag is het feest, mama. Sinterklaas komt naar Nederland!”, met de bijbehorende feestgeluiden). Dan raakt de boemerang me vol in het gezicht. Parijs! Zeg me dat het niet zo is. Zeg me dat het niet zo is. Zeg me dat het niet waar is. De krant vertelt oud nieuws. Helaas. Zoveel doden. Zoveel slachtoffers. Zoveel mensen met verdriet. Ik kijk naar Anouk. Ze heeft haar zwarte pietenpakje al aan (“Ik wil zwarte schmink, want de echte piet is zwart.” – Geen zwarte pietendiscussie vandaag alsjeblieft) en vraagt nog maar eens hoe laat Sinterklaas aankomt. Hoe lang nog mag jij geloven in een man die goed is voor de wereld? Hoe lang behoud jij het vertrouwen in anderen en denk je dat iedereen het beste met je voor heeft? Anouk, de wereld is niet mooi. Maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren. We vertellen haar niks. Ze heeft nog genoeg tijd om alle ellende op haar schouders te voelen drukken. Om verbolgen te mogen zijn over de mensen die weinig goeds in de zin hebben. Om teleurgesteld te zijn dat er zoveel verdriet is. Nog een leven lang. Nu nog niet. Alsjeblieft niet. Laat haar mogen lachen, spelen en boos zijn als een meisje van 5 dat nog in óns gelooft.

Het is maandagmiddag de zestiende, half 5.
“Mama, kun jij deze toren nabouwen? Er is iets heel ergs gebeurd, he. In Frankrijk. Nee niet die groene blokken, die rode hoort daar. Er waren stoute mensen. Een soort boeven. En die hebben heeeel veel mensen gedood, he. In Parijs. Neehee, daar moeten blauwe blokken. Je kunt mijn toren niet nabouwen, hahaha.”

x
Karen